കൃഷ്ണാഷ്ടമി

കവിത.

കൃഷ്ണാഷ്ടമി.

...........................

എന്നുടെ മാനസമെന്നും

കുരുക്ഷേത്രം,

ചപലവികാരത്തിൻ

യുദ്ധഭൂമി, 

കാറ്റത്തുപായുന്ന 

മേഘങ്ങൾ പോലവെ

ചിന്തയനസ്യൂതം

പാഞ്ഞുവെന്നിൽ,

ഇത്തിരി വേദന ദേഹത്തുവന്നാലോ

വൈഷമ്യമേറെ 

മനസ്സിനുള്ളിൽ,

രോഗത്താലിഹലോക-

വാസം വെടിയുമോ,

ആധികളുൾഭയം 

തീർത്തിടുന്നു,

പൂവണിയാത്തൊരു 

മോഹങ്ങളോർക്കവെ

നൈരാശ്യബോധം 

നിറഞ്ഞുവെന്നിൽ, 

ശാന്തിയില്ലുള്ളിലാ -

യിത്തിരി നേരവും,

തെല്ലിടപോലുമേ 

സൗഖ്യമില്ല,

മിന്നിത്തെളിയുന്നോ -

രാനന്ദമാത്രകൾ 

തുച്ഛമാണെത്രയോ 

ജീവിതത്തിൽ,

അഷ്ടമിരോഹിണി 

നാളല്ലേ! ഇന്നെന്റെ -

യുള്ളിൽ പിറക്കുനീ 

കൃഷ്ണദേവാ! 

പാർത്ഥനെയൂട്ടിയ 

ജീവിതവിജ്ഞാനം,

തുള്ളിയിന്നേലും 

പകർന്നുതരൂ ,

അങ്ങ് തെളിക്കുമ-

റിവാം പ്രകാശത്തിൽ

മായാന്ധകാരം 

പൊലിഞ്ഞിടട്ടെ, 

ധ്യാനത്തിൻ മാന്ത്രിക-

സ്പർശത്താലെന്നിലെ

മമതയാംകോട്ട -

യുലഞ്ഞിടട്ടെ ,

ആനന്ദനവനീത -

മല്പം രുചിച്ചിട്ട്

വിശ്രാന്തി പുൽകട്ടെ

ഞാനുമിന്ന് ,

എന്നുമെന്നുള്ളിലെ 

ശ്രീകോവിൽ തന്നിലായ്

മേവുക മേവുക 

തമ്പുരാനേ! 

Dr Manoj M R.